Een klassieker onder de beginnersfouten is de zoektocht naar vulgaire – niet sexy, echt vulgaire – foto’s. De potentiële lover van je dromen die hier op het 17” scherm te bewonderen valt bezorgt je misschien dan wel ogenblikkelijke opwinding (en wie weet wat nog allemaal)…, maar wil je echt een romantisch ‘iets’ beginnen met een halfnaakte ‘stud’ die direct zijn goodies aan iedereen laat zien? Is dit echt de boyfriendfoto die je aan al je girlfriends wil laten zien? Laat staan aan je dierbare mams?! Niet zo opwindend meer, toch? Als je dan echt deze persoon wil contacteren, behandel hem dan als de prostituee die hij werkelijk is. Doe er wat casual small talk mee en geef gevat commentaren over zijn playgirlfoto’s…, dat zal ze leren! Eigenlijk moeten we medelijden hebben met dit soort mannen, want bedenk eens hoe zielig en wanhopig ze niet moeten zijn als ze op deze manier de liefde gaan zoeken…

Bericht aan onszelf: als de match een te goeie catch lijkt, houd jezelf in! Er moet gewoon wel iets mis zijn met zulke kerels. Als het dan zo’n onwaarschijnlijk goeie vangst is, waarom zoekt deze persoon dan zijn ‘plus one’ op het net? Dit is waarom. Uitleg nummer één: de persoon in kwestie heeft een hart dat al zoveel littekens heeft dat hij een volgende breuk niet meer aankan in het echte leven. Hij kan niemand meer vertrouwen uit schrik om weeral gekwetst te worden en weer van nul af aan te moeten beginnen. Via het internet proberen ze ‘the moving-on thing’ te doen, ze denken dat ze door nieuwe mensen te leren kennen wél over die ‘ooit-zo-vurige’ liefde heen zullen geraken. Uitleg nummer twee is zelfs erger. Iedere dag opnieuw komen we deftige mensen tegen die leven en laten leven, maar op de gekste momenten komen we ook andere mensen tegen… hypocrieten! Dit speciale soort mannen ziet er aan de buitenkant zeer normaal uit en zelfs leuk, maar op het ogenblik dat we verder geraken dan dat omhulsel treffen we een ware rampsite aan – die een beetje lijkt op Ground Zero als je ’t mij vraagt. Ik heb het over issues…, serieuze issues: schizoïde, neuroses…

Gelukkig vermelden de meeste sites effectief de stad waarin iedere hopeloos zoekende participant verblijft. Als deze stad véél te ver ligt van je woonplaats, maak dan een doordachte keuze over de mogelijkheid om iets met die jongen te beginnen. Latrelaties kunnen werken, maar onthoud dat er een zekere prijs aan vast hangt. Afstand kan veel dingen opwekken, zoals jaloezie, onzekerheid, het uitgeven van kleine fortuinen aan treintickets, misverstanden, het gemis van elkander, op voorhand geplande liefde en seks… en naarmate de tijd vordert komen er meer en meer testen der tijd. Hoewel, als je elkaar echt door en door vertrouwt en als de communicatie tussen jullie twee uitstekend te noemen is, dan bestaat de kans op slagen wel degelijk. Bovendien, iedere relatie vergt de nodige inspanningen. Eigenlijk zijn er wel wat voordelen aan het fenomeen latrelatie: je hoeft hem niet direct te laten zien aan betekenisvolle anderen, hij zal je niet vervelen – daar de tijd samen kostbaar is, je krijgt veel vrije tijd met je vrienden…, maar vooral: als het uitdraait op een pijnlijke break-up, dan hoef je hem niet te ontlopen! Je hoeft niet meer voorzichtig te zijn om hem niet tegen ’t lijf te lopen in de supermarkt, bijvoorbeeld.

In een wereld vol met handige spitstechnologie zou het gemakkelijker moeten zijn geworden om een liefde te kunnen vinden voor die bewuste 10% van de bevolking. Daar heb ik zo toch mijn twijfels over! Goed goed, er zijn meer mogelijkheden om meer kandidaten te vinden, maar is het daarom gemakkelijker? Niet echt. We komen steeds meer nieuwe mensen tegen op deze manier, maar we leren ze niet echt persoonlijk kennen… Wanneer dat wel gebeurt wordt het onschatbaar ingewikkeld. Ik vind deze gedachte wel wat: “Liefde ‘wereldwijd’ zoeken is een manier van het zoeken naar controle van wie je toekomstige partner gaat zijn.” Niets gebeurt zo nog spontaan en liefde op het eerste gezicht – het leukste gevoel aller tijden – is lang niet hetzelfde als in de realiteit. Al bij al heb ik nog steeds niet gevonden waarnaar ik op zoek ben…, maar ja, wat is het nut van alleen te zoeken in één richting? Nu mijn zelfvertrouwen op straat begint te stijgen…, zou het kunnen dat ik mijn grote liefde nader?

Over de persoon geraken waar je zo lang mee samen was; de persoon met wie je zo lang was. De persoon die nu eenmaal je leven leuker maakte, de persoon met wie je het bed zo vaak deelde.

Niet altijd makkelijk, maar het is verdomme nodig. Als je na een relatie van drie jaar (inclusief een poosje samenwonen) weer op eigen benen staat omdat alle mooie dingen nu éénmaal aan een eind komen, is leven niet leuk. Alles gaat trager, je hebt nergens zin in en je denkt dat je nooit meer gelukkig zal zijn zonder die bepaalde persoon in je leven. Ik was op, leeg en dacht dat het allemaal geen zin meer had. Mijn leven was voorbij; van dag op dag was ik een beetje gestorven. Natuurlijk, zoals velen dat doen, hebben we het toch nog “opnieuw geprobeerd”, maar dat was verloren moeite.

Een dag zonder hem leek een maand te duren, een maand een jaar, een jaar een eeuw. Mijn leven was het mijne niet meer; alsof ik hem nodig had om te kunnen ademen. Afhankelijk was ik, opgesloten in mezelf.

Toch brak die geweldige dag aan; ik wou over hem geraken. Dit kost natuurlijk energie, bloed, zweet, tranen en soms zelfs een beetje geld. Makkelijk is dit natuurlijk nooit, maar het is noodzakelijk als je verder wil met je leven en nieuw geluk tracht te vinden.

Aangezien ik een tijdje bij hem had gewoond en we elkaars kleren droegen, had ik nog veel van zijn spullen. Elke dag zag ik ze, hij was nog een beetje bij me… Dit moest veranderen. Ik heb zijn rommel teruggebracht en de mijne weer opgehaald. Het was een laatste afscheid; kusje, knuffel maar vooral veel stilte. Toen ik naar buiten ging keek ik om… Het was hopelijk de laatste keer dat ik hem, met de gevoelens die ik had, zou zien staan in de deuropening. Sowieso houden we voor altijd van mekaar.

Het was nu tijd om verder te gaan en de draad weer op te pikken en mijn eigen leven weer te leiden. Daar ben ik nu nog druk mee bezig, aangezien ik nog maar enkele weken geleden het afscheid nam dat ik net beschreef. Ik hoop dat meerdere mensen eens de eerste (maar tegelijk ook de laatste stap) zullen nemen. Misschien wat advies?

Het is altijd belangrijk dat je ook effectief gelooft dat je dit kunt. Elke dag biedt nieuwe kansen… Grijp die dan ook. Sowieso is het ook handig als je de kans grijpt om alle contact te verbreken. Je kan dit rustig aan doen, of héél abrupt. Spreek er misschien eens over met je ex, aangezien het toch een serieuze beslissing is. Natuurlijk kies jij zelf of je het contact verbreekt, wat er ook gezegd wordt.

Deze “getting over it”-periode draait om jou en jij hebt dan ook de touwtjes in handen. Een nieuwe hobby of eens iets leuk en spannend plannen kan wonderen verrichten. Ga zwemmen, lopen of desnoods een gevechtssport beoefenen om stoom uit te blazen. Boek een middag in een schoonheidssalon of ga lekker uit eten met vrienden. Neem tijd voor jezelf en praat eens wat bij met die vrienden… Je gedachten zetten is geweldig, aangezien je niet aan je ex denkt. Zo bewijs je dat hij/zij niet nodig is om plezier te hebben.

Het is trouwens ook niet verkeerd om je emoties te tonen. Huilen en schreeuwen luchten zelfs enorm op. Werk je problemen wel niet uit op vrienden, zij kunnen niets veranderen aan de situatie. Je bent niet de enige hoor, geschiedenis ga je alvast niet schrijven. Dit is gewoon één van die minder leuke situaties in het leven.

Verder ga je zeker niet komen als je enkel maar denkt aan hoe fijn het was samen… Maak eens een lijstje van alle dingen die je niet leuk vond. Schrijf stomme opmerkingen op die je stiekem hebt onthouden. Zo kom je er achter waar hij/zij alvast niet voor jou gemaakt is.

Het laatste dat je zeker moeten weten is het volgende; seks met je ex is niet goed. Aangezien er altijd nog wel emoties of gevoelens gaan zijn, is er ongelooflijk veel kans op verwarring. Er zijn nog véél leukere mensen waar je ook seks mee kan hebben. Enkel seks moet niet, het mag ook meer zijn… Ontmoet nieuwe mensen, maak vrienden en kom weer buiten. Zo wordt je sterker van deze ervaring, ga je meer van jezelf houden en misschien weer van iemand anders?

Niemand minder dan Samantha Jones, Kimm Cattrall, lekte al dan niet per ongeluk, een detail uit een script.  Tijdens de opnames slaagde een fotograaf erin om een klein deel van het script dat Kimm Cattrall vast hield te fotograferen.

In dat deel vraagt Jones een zekere Megan om naar buiten te rennen en dringend testosteron te gaan kopen, nadat ze haar  hormonen van het tafel heeft geveegd. Het bevestigt ook dat Smith Jerrod (Jason Lewis) meespeelt in de film.

Het gaat regelmatig mis met de rechten van holebi’s in het vroeger Oost-Europa. Maar zo nu en dan is er ook goed nieuws. In Hongarije spraken de ambassades van Australië, Canada, Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië, Nederland, Noorwegen, Slovenië, Spanje, Tsjechië, Verenigde Staten, Zweden en Zuid-Afrika gezamenlijk hun steun uit aan de Hongaarse homo-gemeenschap. Dit gebeurde naar aanleiding van de 14de Gay Pride, zaterdag 5 september in de hoofdstad Budapest.

De verklaring van de 13 ambassades kwam er niet toevallig. Vorig jaar werd de Hongaarse Gay Pride gewelddadig verstoord door bendes rechtse extremisten. Dat haalde toen de wereldpers en choqueerde iedereen die de mensenrechten hoogacht.  De verklaring is klaar en duidelijk:

“(…) We spreken onze steun en solidariteit uit met de lesbiënnes, homo’s, biseksuelen en transseksuelen van Hongarije. We steunen het recht van deze groepen om van dit evenement (de Gay Pride) gebruik te maken om samen te manifesteren, vredevol en met respect voor de wet, om hun verlangen uit te drukken dat er een oplossing zou komen (…) voor  hun specifieke problemen. (…) Onze regeringen ijveren er voor om deze discriminatie te bestrijden, door de rechten van de mens te garanderen voor iedereen, wat ook zijn seksuele voorkeur is. (…)”

In een zelfde lijn verspreidde actrice Whoopi Goldberg een video-boodschap voor alle deelnemers aan de Hongaarse Gay Pride én voor alle Hongaarse burgers. Haar boodschap is bijzonder ontroerend maar niet mis te verstaan:

“Als ik in Budapest was zou ik mee marcheren om de Gay Pride te vieren”.

“Ik heb het nooit weggestoken dat ik homo ben”, verklaarde  kersvers Vlaams minister van onderwijs Pascal Smet (SP.A) aan ‘Het Nieuwsblad’, “maar tot dusver vond ik het niet terzake doen met mijn geaardheid te koop te lopen. Maar gezien ook het Gelijke Kansenbeleid tot mijn bevoegdheid behoort, is het nu wél relevant. Als minister wil ik best een rolmodel zijn”.

Pascal Smet was in Brusselse homo-kringen geen onbekende maar veel meer dan dat ook niet. Mochten er nog twijfels geweest zijn, het interview in ‘Het Nieuwsblad’ neemt die in ieder geval weg: Pascal Smet is “een gelukkig mens (…) als homo”.

Er werd door de opeenvolgende Vlaamse ministers voor Gelijke Kansenbeleid al veel gerealiseerd, niettemin is er nog veel te doen om de negatieve kijk op homoseksualiteit, de homofobie terug te dringen. “In het onderwijs is bijvoorbeeld nog werk aan de winkel, maar ook onder jongeren van vreemde origine blijft homoseksualiteit nog erg delicaat, ook al is het probleem met de jaren al een stuk kleiner geworden”, aldus Pascal Smet. Uitkijken dus naar de realisaties van de Minister tijdens de komende 5 jaar.

Dat Michael Jackson en Macaulay Culkin zeer close waren, is geen geheim. Culkin ontmoette Jackson op 10 jarige leeftijd.

Hij bezocht meermaals de Neverland ranch en bracht naar eigen zeggen meermaals de nacht door in het bed van Jackson. Culkin verdedigde trouwens Jackson bij de vele pedofilie-processen.

Culkin en Jackson hadden een unieke band.

Nu blijkt alvast dat Culkin zijn sperma doneerde aan Jackson. Hoe dat percies is gebeurd staat nog niet vast.

Voor Jackson die Culkin idoliseerde was dit “the next best thing”. Hij kon op die manier vader worden van zijn eigen “Culkin”.

Het is niet evident in een uitgesproken katholiek Zuid-Amerikaans land als Uruguay maar het gaat er met de homo-rechten de goede richting uit. Sinds vorig jaar bestaat er voor homo’s een officiële vorm van samenwonen, te vergelijken met het Belgische wettelijk samenwonen.

Mei dit jaar besloot de linkse president, Tabare Vazquez, homo’s toe te laten tot de militaire scholen. En enkele dagen geleden keurde de Kamer van volksvertegenwoordigers, in tweede lezing, het wetsvoorstel goed dat adoptie door homoseksuele koppels wil toelaten. Reeds een tijd geleden keurde de Senaat, het tweede wetgevend orgaan van het land, het voorstel goed in eerste lezing. Maar omdat de Kamer van volksvertegenwoordigers nu dus (kleine, niet essentiële) wijzigingen aanbracht moet het terug naar de Senaat. Hoe dan ook, de definitieve goedkeuring is zo goed als zeker, Gay Uruguay moet alleen nog even wachten.

Het Gentse homowereldje ziet er straks weer een beetje anders uit. Zondag 30 augustus draagt Geert Vervynck, de eerste en tot nu toe enige uitbater van Foyer Casa Rosa, de fakkel over aan Steven Baeyens en Bjorn Debruyne.

Dikke 10 jaar geleden staken een aantal Gentse holebi’s de hoofden bij elkaar met het oog op een eigen ontmoetingsplaats. Ze wisten het stadsbestuur te overtuigen om het voormalige politiekantoor Gent centrum ter beschikking te stellen, gelegen op de hoek van de Belfortstraat en de Kammerstraat. De stad en de voor de gelegenheid opgerichte vzw Casa Rosa sloten een erfpachtovereenkomst voor een lange termijn en het eerste Vlaamse holebi-huis kon van start gaan, met de provincie Oost-Vlaanderen als hinterland. En het Gentse voorbeeld werd gevolgd door de holebi-huizen van Antwerpen (voor de provincie Antwerpen), Brussel (Brussel hoofdstad), Hasselt (provincie Limburg), Leuven (provincie Vlaams-Brabant) en Oostende (provincie West-Vlaanderen).

Voor de uitbating van de foyer, zeg maar het café, van het huis sloot vzw Casa Rosa een handelshuurcontract met Geert Vervynck, holebi met veel ervaring in de horeca. Hij richtte de Foyer in en hield hem 10 jaar draaiend. Met succes, commercieel maar ook voor de brede Gentse holebi-gemeenschap. In het spoor  van Foyer Casa Rosa ontsproten, als we goed geteld hebben, 6 nieuwe holebi-zaken, niet weinig voor een stad als Gent.

Op 30 augustus neemt Geert dus afscheid, van de klanten die ook vrienden werden. Van 15u tot 24u wordt hen een gratis hapje aangeboden en alle dranken aan sterk verlaagde prijzen. En er kan kennis gemaakt worden met de nieuwe baasjes van Foyer Casa Rosa, Steven Baeyens en Bjorn Debruyne, levenspartners en voortaan dus ook handelspartners, voor nog eens 10 jaar Foyer Casa Rosa.

De Vlaamse overheid breidt het zogenaamde vaderschapsverlof uit ten voordele van meemoeders in een lesbische relatie die werken in Vlaamse overheidsdienst.

Het vaderschapsverlof was oorspronkelijk bedoeld als een soort van klein verlet voor de vader van een pas geboren kind. Eerst kon die 3 dagen, tegenwoordig kan hij 10 dagen verlof opnemen n.a.v. de geboorte van een kind. De eerste 3 dagen worden betaald door de werkgever, de volgende 7 door de sociale zekerheid à 82% van het loon.

De Vlaamse regering zorgt er nu voor dat ook de lesbische partner van een vrouw die een kind ter wereld brengt ‘vaderschapsverlof’ kan opnemen.

Strikt genomen is niet de Vlaamse maar de federale overheid bevoegd inzake vaderschapsverlof. Maar omdat een algemene federale beslissing uitblijft besliste de Vlaamse overheid dan maar zelf, ten gunste van haar eigen personeel d.w.z. alle Vlaamse ambtenaren. Lesbische meemoeders die werken voor de federale overheid en in de privé moeten blijven wachten en hopen…

De Conventie van de Amerikaanse ‘Evangelisch Lutherse kerk’ besliste dat homo’s en lesbiennes die een vaste relatie hebben in de toekomst dominee kunnen worden. Tegenwoordig mag dit alleen als zij celibatair zijn.

De Evangelisch Lutherse kerk is de grootste protestantse kerk van de Verenigde Staten, met ongeveer 10.000 gemeenten. Op de Conventie konden evenveel vertegenwoordigers hun stem uitbrengen. Een meerderheid van hen stemde dus voor het voorstel om homo’s en lesbiennes met een vaste relatie toe te laten als dominee. De tegenstemmers vrezen nu dat een groot aantal gemeenten zich zal afscheuren, zoals ook gebeurde in andere protestantse kerken die zich uitspraken ten voordele van homo’s en lesbiennes.

Een aantal foto’s van sexy mannen op de fles, het moet ongetwijfeld een gat in de markt zijn volgens een Spaanse wijnhandelaar.

Je hebt voorlopig de keuze uit een drietal wijnen. Met de foto’s van de halfnaakte mannen wil de fabrikant je tot een hogere extase brengen. De leuze achter een fles luidt als volgt : “sluit je ogen en lik het siroop van deze man”. Hieruit zou dan een stevige vrijpartij moeten volgen. Kunnen we het dan als een aphrodisiacum beschouwen?

Zoals met vele nieuwe ”homo-producten”, wil men vooral de tolerantie nog eens in de verf zetten. Bovendien verbindt de handelaar er zich toe een deel van de winst af te staan aan goede doelen.

Daniel Radcliffe, zeg maar Harry Potter, schonk  een aanzienlijke geldom aan ‘The Trevor Project”. Deze Amerikaanse organisatie zet zich actief in om het hoog aantal zelfmoorden onder jonge Amerikaanse homo’s terug te dringen, door middel van (o.a.)  een telefonische hulplijn.

“The Trevor Project’ (www.thetrevorproject.org) werd opgericht door James Lecesne, Peggy Rajski en Randy Stone, de makers van de film ‘Trevor’ die in 1994 een Academy Award won. De film vertelt het dramatisch verhaal van een jonge homo die kiest voor zelfmoord omdat zijn vrienden hem omwille van zijn homoseksualiteit in de steek laten.

De mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch (HRW) klaagt in een uitgebreid rapport over Irak de georganiseerde terreur tegen homo’s aan. Iraakse religieus geïnspireerde milities jagen op alle mannen die een volgens hen ‘te homoseksueel gedrag’ vertonen. What’s in a name?

De terreur tegen homo’s is niet nieuw. Hij begon enkele jaren geleden in Sadr-City, een armenbuurt in het noordoosten van de Iraakse hoofdstad Bagdad. Sadr-City is de thuisbasis van de extremistische geestelijke leider Muqtada Al-Sadr en wordt de facto bestuurd door lokale sjiitische geestelijken. Meer recent verspreidde de jacht op homo’s zich naar andere Iraakse steden.

Hoeveel slachtoffers, van lichte tot zeer zware, er vielen is niet precies te zeggen omdat een groot aantal van hen geen aangifte durft te doen. HRW spreekt van honderden moorden en martelingen.

HRW klaagt ook de lakse houding aan van de Iraakse overheid, die weinig of niets tegen de terreur onderneemt.

Voor meer informatie over het 67 bladzijden lange HRW-rapport (”They want us exterminated: murder, torture, sexual orientation and gender in Iraq”) surf naar de website van HRW:  www.hrw.org/en/news/2009/08/17/iraq-stop-killings-homosexual-conduct.

Oh, my baby, baby; I want you so it scares me to death.
I can’t say anymore than “I love you”…
everything else is a waste of breath.

Elvis Costello & the imposters – I want you

Fuck it. Elke keer weer als ik een leuke kerel leer kennen is het zo dat:

A) er iets mee scheelt
B) er iets geweldig misloopt
C) IK NA EEN TIJD ZIJN KOP WIL INSLAAN MET EEN OUD STUK METAAL.
(Het metaal moet niet persé oud zijn, als het maar verroest is.)

Deze post wil ik volledig wijden aan de liefde, en hoe vreselijk die kan zijn. Aan hoe je door de liefde je tegen de liefde wilt keren en hoe pijnlijk liefde kan zijn. Aan het feit dat mensen denken te snappen hoe het nu allemaal in mekaar zit, hun best doen en dan ongelooflijk falen. Aan hoe liefde iemand kapot kan maken.

Genoeg emotionele bullshit nu, tijd voor wat harde feiten.
Verliefdheid is niets meer dan een tijdelijke chemische reactie is in de hersenen. Er worden hormonen aangemaakt die verslavend werken. Dit is dan ook de reden waarom je degene op wie je verliefd bent zo vaak mogelijk wilt zien en mist. Natuurlijk denk je hier niet over na als je weer eens verliefd bent. Je geniet van het gevoel en hoopt op reactie. Liefde is dus blijkbaar een koud en wetenschappelijk iets.

Ik was ooit geweldig romantisch aangelegd, hoor. Je weet wel, clichématig kaarsjes aansteken, samen lang in bad zitten, samen lekker koken, je partner besmeren met chocoladesaus en da- eh, oké, misschien een beetje teveel informatie. Het komt er alvast op neer dat ik het ooit leuk vond om van die romantische dingen te doen. Hoe gek het ooit mag klinken; liefde bracht daar verandering in. Ik had al meerdere relaties, waaronder ééntje van drie jaar. Drie lange jaren van puur geluk, ongekend verdriet maar vooral veel angst.

Ik wil niet zeggen dat ik effectief “tegen” de liefde ben of verliefd zijn haat, maar ik heb er momenteel gewoon weinig behoefte aan. Moesten jongens nu eens duidelijker zijn was het allemaal makkelijker. Wat als we nu eens een deal zouden sluiten? Vanaf nu gaan jongens eerlijker en oprechter zijn. Vanaf nu gaan we, als we een relatie met iemand starten, duidelijke afspraken maken zodat er als er iets misgaat geen verwarring ontstaat “over wie er nu eigenlijk de schuldige is”. Vanaf nu gaan we mekaar niet verplichten om elkaars vrienden leuk te vinden. Vanaf nu gaan we verdomme geen relatie beginnen als we niet onvoorwaardelijk van mekaar houden. Tegenwoordig blijkt het trouwens niet meer zo logisch te zijn dat je vrienden blijft als een relatie dan toch misloopt… Is dit een nieuwe regel? Ik pas ‘m liever niet toe. Je ex kan even goed een goede vriend zijn, no matter what je andere vrienden hier van denken. Het zegt, zo denk ik er alvast over,  genoeg over hoeveel zij om jouw mening geven.

Ik geloofde ook altijd in  “de ware”, om eerlijk te zijn. Mijn prins op het witte paard, Mr. Right. Ik wou hem doodgraag ontmoeten en er de rest van mijn leven mee delen. Fuck you, Princy boy. Jou ontmoeten staat momenteel nog steeds niet op mijn verlanglijstje. Het is namelijk zo dat ik plots het licht zag, ik werd wakker geschud. Plots besefte ik dat een 18-jarige als mij helemaal niks vast moet zoeken, laat staan vinden. Mij amuseren is veel belangrijker. Ik kan doen wat ik wil, heb weinig of niets te vrezen en ben druk bezig met mijn eigen dromen te realiseren.

Bij deze bent u gewaarschuwd, Mijnheer de Ware. Blijf uit mijn buurt of ik sla u effectief de kop in met dat stuk metaal. Alvast bedankt.

Brad Pitt sprak zich, nog eens, onomwonden uit voor gelijke rechten voor homoseksuelen. “Iederéén moet gelijke rechten hebben. Sommigen beweren dat het homohuwelijk families kapot maakt en kwalijk is voor kinderen. Maar ik kan zien dat mijn homoseksuele vrienden zich gedragen als (goede) ouders en hun kinderen opgroeien in een omgeving vol van liefde”.

Brad Pitt deed deze uitspraak tijdens een interview met  het Amerikaanse Parade magazine. Parade magazine is een zondagse aanvulling voor een aantal bekende Amerikaanse kranten, het brengt informatie over bekende persoonlijkheden, fitness, voeding enz. De volledige tekst van het interview kan men lezen op www.parade.com/celebrity/celebrity-parade/2009/brad-pitt-on-real-love.html.

Het is niet de eerste keer dat Brad Pitt (net als Angelina Jolie) opkomt voor gelijke rechten voor homo’s. Vorig jaar nog schonk hij 100.000 dollar aan de (mislukte) campagne om het homohuwelijk toe te laten in Californië.

Het lijkt wel een sprookje. Een Fransman en een Italiaan reisden naar gay San Francisco om er te trouwen.  Zo zetten ze de wetgeving van hun eigen landen een hak, want noch in Frankrijk noch in Italië is een homohuwelijk toegelaten. En er wachtte hen een toetje: tot hun (zeer aangename) verrassing kregen ze te horen dat hun huwelijk ook door Italië werd erkend…

Maar opgelet, daar mogen geen voorbarige conclusies uit getrokken worden. Het homeland van de Paus heeft zijn mening over homohuwelijken niét veranderd. De erkenning van het huwelijk berust gewoon op een vergissing: de voornaam van de Fransman eindigt op een “e”, dat moet dus wel een meisjesnaam zijn, zo dacht de Italiaanse burgerlijke stand. Met andere woorden, ook voor Italië zijn de twee mannen officieel getrouwd, alleen, de Fransman staat er genoteerd als een Française.

Het is vandaag de dag minder duidelijk dan ooit wie er nu echt homo is, en wie niet. Steeds meer tieners experimenteren met tijdelijke of eenmalige relaties met personen van hetzelfde geslacht.

Volgens Ritch Savin-Williams — een ontwikkelingspsycholoog van Cornell University, uit Ithaca, New York, die zich bezighoudt met het bestuderen van holebi’s — tast dit gebrek aan duidelijke definities het kiezen van deelnemers voor studies aan, alsook de gemiddeldes over het aantal holebi’s in de samenleving.

Zo lopen die gemiddeldes ondertussen al uit van 1% tot 21%, omdat veel jongeren het wel hebben over romantische of seksuele handelingen met partners van hetzelfde geslacht, maar zichzelf toch niet als homoseksueel bestempelen.

Savin-Williams beschrijft verscheidene studies waarin tieners hun seksuele geaardheid moeten categoriseren, en illustreert de moeilijkheden die daarbij de kop opsteken. Zo omschrijven sommigen zich als “voor het grootste deel heteroseksueel”.

Eén welbepaalde studie komt daardoor in de problemen. Waar vroeger aangetoond werd dat een deel van de holebi-jongeren meer geestelijke problemen had, kan dit resultaat nu niet meer herhaald worden. Of dit nu komt doordat de geestelijke gezondheid van holebi-jongeren de laatste jaren daadwerkelijk verbeterd is, of door de dubbelzinnigheid van de terminologie die seksuele geaardheid moet omschrijven, is niet duidelijk.

Bron: JAYSON, S., USA Today, Among teens, who’s gay is less clear than in past, 07/08/2009. (http://www.usatoday.com/news/health/2009-08-07-gay-teens_N.htm)

Het voorbije weekend werd in Israël massaal gedemonstreerd voor homo-rechten, naar aanleiding van de moorden in een homo-discotheek.

Tienduizenden Israëli’s betoogden om hun solidariteit uit te drukken met hun homoseksuele landgenoten. Een week voordien drong een gemaskerde man een discotheek binnen in Tel Aviv, de meest gay-vriendelijke stad van Israël. Hij begon er in het wilde weg te schieten, en er vielen 2 doden en meer dan 10 gewonden.

Ook de Israëlische president, Shimon Peres, nam deel aan de betoging. “Iedereen heeft het recht om anders te zijn en trots. Niemand heeft het recht om zich te bemoeien met andermans levenswijze”, verklaarde hij.

Homoseksualiteit is toegestaan in Israël (sinds 1988). Maar ultra-orthodoxe Joden blijven homoseksualiteit verwerpen en homo’s omschrijven als baarlijke duivels.

De Federale Overheidsdienst Volksgezondheid maakte de meest recente HIV-cijfers bekend. In 2008 werden 1078 nieuwe HIV-gevallen geregistreerd, het hoogste cijfer ooit. Dit cijfer betreft àlle Belgische HIV-gevallen, heteroseksuele, biseksuele en homoseksuele. Maar terwijl het aantal heteroseksuele gevallen daalt, blijft het aantal biseksuele en homoseksuele gevallen stijgen.

Met name de evolutie van de groep van biseksuele en homoseksuele mannen is biezonder verontrustend: 5 procent is seropositief = HIV-besmet, en 1/3 van hen weet het niet eens. Daarom startte Sensoa (www.sensoa.be) een nieuwe informatiecampagne, specifiek voor deze risicogroep. Affiches en flyers worden verspreid op ongeveer alle Vlaamse gay-ontmoetingsplaatsen.

Voor informatie en persoonlijke hulp kan men terecht bij Sensoa Positief, voor mensen met HIV, bereikbaar op tel. 078 151 100, van maandag tot en met donderdag van 13u tot 16u. Op de Veilig Vrijenlijn van Sensoa, tel. 078 15 15 15, kan men terecht voor informatie over HIV, SOA en anticonceptie, van maandag tot zaterdag van 14u tot 17u, op dinsdag en woensdag van 14u tot 20u.

Gedetailleerde informatie over gezondheid in het algemeen vind je op de website van de Federale Overheidsdienst Volksgezondheid: www.health.fgov.be – voor specifieke informatie over HIV en AIDS zie: https://portal.health.fgov.be/portal/page?_pageid=56,512959&_dad=portal&_schema=PORTAL.

De 35^ste editie van de Lokerse Feesten heeft een spetterende start genomen met namen als Zaki, Das Pop, 2 Many Dj’s en Fatboy Slim. Hoe komt het toch dat de Lokerse Feesten elk jaar zoveel bezoekers aantrekken?

Eerst en vooral heeft geen enkel evenement haar ligging zo goed mee als dit 10-daagse festival. Het bevindt zich op wandelafstand van het station, vlakbij bushaltes en in het midden van de stad zodat geen enkele inwoner een excuus heeft om niet van de partij te zijn. Ook het goedkope abonnement vormt een betaalbare oplossing voor de omwonende festivalgangers.

Het plein dat oorspronkelijk een parking is, kan niet de hoeveelheid bezoekers aan zoals de grote festivals, maar dat heeft natuurlijk ook zijn voordelen. De Lokerse Feesten zullen altijd een klein, maar gezellig festival blijven en de  wachtrijen aan in-en uitgang zullen zich nooit opstapelen. Door de geweldige randanimatie hoef je je zelfs buiten het plein nooit te vervelen. Al bij al, welke Lokeraar blijft de volgende dagen nog in zijn luie zetel zitten?

Tekst: ©Mel De Saer

Ik en andere groten der aarde maakten het mee; we kregen bakken kritiek over ons heen nadat we onze eerlijke, gegronde maar vooral geniale hersenspinsels publiceerden. Logisch is dit, aangezien er veel mensen de moeite niet doen om iets te begrijpen en al snel op de “hate”-knop duwen. Ook de “gossip”-knop is overgebruikt. Nadat ik mijn vorige column-post online zette, merkte ik dat mensen het nodig vonden om hier ook terug op te reageren.

Het is dan ook niet zozeer over het feit dat mensen hun mening hebben gegeven over wat ik schreef dat ik het nu wil hebben, maar wel over het feit dat ik door mensen die mij niet echt kennen mij plots termen als “nep” en “overdrijver” naar het hoofd smijten. Het is zo dat er meerdere mensen mijn column verkeerd hebben opgevat. Wat zij er van maakten? Ik vermoed iets als dit…

Hallo, ik ben Wolfgang. Ik ben een preutse jongeman die niet van het leven kan genieten. Dit is dan ook de reden waarom ik mensen die zich wel amuseren door zich te plooien naar de normen die de maatschappij opstelt geen geluk gun. Ik hou niet van seks, feesten, make-up, drank en drugs. Erger zelfs, ik haat seks, feesten, make-up, drank en drugs. Ik ben er radicaal tegen. Liefst van al snij ik mezelf en hoop ik dat anderen lijden. Was iedereen maar zoals ik… Everybody loves me.

Ehh, oke. Dat is misschien nogal overdreven… Maar zo kom ik bij het volgende; ik overdrijf blijkbaar. Ja, sommige dingen die ik in mijn vorige column zei waren misschien wat hard en extreem. So what? Het is een column, geen opstel. Het moet ietwat grappig zijn en ook nog leuk zijn om te lezen. Als het enkel mijn mening was of een informatieve tekst was het even tof als het nieuwe lief van je ex.

Dan, het “seks, feesten, make-up, drank en drugs”- gedeelte.

Ik hou van extravagante verkleedpartijtjes, feesten, mode, make-up, comazuipen en niet meer goed weten wat ik doe. Dat is nu eenmaal mijn ding; ik hou van aandacht en dingen doen die de rest niet zo leuk of normaal vind. Daar komt ook nog eens bij dat ik verdomme 18 jaar ben en het recht heb om te doen wat ik wil. Dat betekent helemaal niet dat ik een stoere rebel ben die zijn middelvinger opsteekt naar oude mensen en zich enkel wenst te kleden met vodden. Ik heb totaal geen probleem met mijn seksualiteit of met mij uit te drukken op manieren die misschien niet zo logisch lijken. Leer me gerust kennen of bekijk mijn foto’s eens op Gaylog of Facebook, je zal wel merken wat ik bedoel.

www.gaylog.com/wolfgang

Anyways, het is dus belangrijk dat nu duidelijk is dat er totaal niets klopt van het beeld dat sommigen plots van me hebben nadat ze mijn column hebben gelezen. Er staat nergens in dat ik mensen met teveel bronzing-spray en dergelijke dingen haat? Dat zijn gewoon voorbeelden die ik aanhaalde om mijn punt te verduidelijken.

Ik wou een zin beginnen met “Besluit?”, maar dat zou ongelooflijk formeel zijn. Wat ik echt wil is gewoon dat meerdere mensen eens gaan nadenken over wie ze zelf echt willen zijn. Wil ik een kloon zijn? Wil ik er uit zien zoals alle anderen om er bij te horen? Jij beslist.

Ps; aan degenen die me dan toch willen haten of roddelen over mij… Gewoon doen! Ik blijf bekend, jij amuseert je; iedereen gelukkig!

Wolfgang, over and out.

Het Vlaamse Rode Kruis start een campagne om meer bloedgevers aan te trekken. Maar mannelijke homo’s worden geweerd.

Het Rode Kruis benadrukt dat er geen sprake is van discriminatie. Mannelijke homo’s worden uitgesloten als bloedgevers om puur medische redenen. Zij lopen nog steeds meer risico op HIV. En, bevestigt Eric Florence van het Instituut voor Tropische Geneeskunde aan ‘De Standaard’, HIV vraagt om extra voorzichtigheid: het virus kan al in het lichaam zijn zonder dat de persoon al besmet is.

De Holebifederatie is niet gelukkig met de beslissing van het Rode Kruis maar erkent dat ze wetenschappelijk verantwoord is.

De campagne krijgt de steun van 14 bekende Vlamingen. Het is de bedoeling dat elk van hen maandelijks 4000 Vlamingen overtuigt om meer bloed te geven.

De nieuwe regering van het Groothertogdom Luxemburg wil het huwelijk openstellen voor partners van een zelfde geslacht. De kans is dus groot dat het Groothertogdom het 6de Europees land wordt waar homo’s kunnen trouwen.

De coalitie-regering van de centrum-rechtse CSV (’parti populaire chrétien social’) en de linkse LSAP (’parti socialiste ouvrier luxembourgeois’) kwam tot stand op 20 juli, na de verkiezingen van 7 juni jl. Zoals de vorige regering wordt zij geleid door Jean-Claude Juncker van CSV. De intentie om het homo-huwelijk toe te laten staat ingeschreven in het regeringsprogramma.

Op dit ogenblik kunnen homoseksuele koppels een volwaardig huwelijk afsluiten in Nederland (sinds 2001), België (2003), Spanje (2005), Noorwegen (2009), Zweden (2009), en buiten Europa in Canada (2005), Zuid-Afrika (2006) en enkele staten van de VS: Massachussets (2004), Connecticut (2008), Iowa (2009), Vermont (2009) en Maine (2009).

Albanië wil een einde maken aan de discriminatie van homo’s. Dat is met zoveel woorden te lezen op de website van de regering van premier Sali Berisha. Diens Democratische Partij diende een wetsvoorstel in om het homo-huwelijk toe te laten.

Het is niet dus allemaal kommer en kwel de jongste tijd. Na de negatieve berichten over de rechten van homo’s in Polen en de Baltische landen (Estland, Letland, Litouwen) stemt dit weer wat vrolijker. Van een land als Albanië zou je het nochtans niet verwachten: de meerderheid van de bevolking is islamitisch, met grote orthodoxe en katholieke minderheden, en ook het vroegere stalinistisch regime richtte zware schade aan. Een positieve ontwikkeling dus. Al spelen het lidmaatschap van de NATO en de hoop op lidmaatschap van de EU zonder twijfel een belangrijke rol.

Het aantal huwelijken en echtscheidingen in 2008 zijn geteld. Het aantal homo-huwelijken bleef sinds het begin van het homo-huwelijk vrij stabiel, met een daling van 2007 naar 2008: 1069 in 2004, 1027 in 2005, 1124 in 2006, 1150 in 2007, 1092 in 2008. Het aantal homo-echtscheidingen daarentegen steeg spectaculair: 9 in 2004, 15 in 2005, 30 in 2006, 92 in 2007, 161 in 2008.

Het is een algemene trend: het totaal aantal huwelijken (hetero’s en homo’s samen) bleef stabiel, het totaal aantal echtscheidingen steeg naar een recordcijfer van 35.000 in 2008, 17,6 procent meer dan in 2007. Zeer waarschijnlijk is dit het gevolg van de nieuwe wet die echtscheiding veel gemakkelijker maakt. Sinds 2007 blijven maar 2 soorten echtscheiding meer over. Voor  echtscheiding door onderlinge toestemming (EOT) moet men geen 2 jaar meer getrouwd zijn. En ook echtscheiding omwille van onherstelbare ontwrichting van het huwelijk (EOOH) verloopt veel eenvoudiger dan de vroegere echtscheiding op grond van feiten.

De homo-cijfers moeten wel gerelativeerd worden. Het aantal homo-huwelijken  is in vergelijking met hetero-huwelijken nog altijd laag. Ook het aantal homo-echtscheidingen is in vergelijking met hetero-echtscheidingen laag.

De officiële statistieken van huwelijken en echtscheidingen (en nog veel meer) worden bijgehouden door het Nationaal instituut voor de statistiek (NIS): zie www.statbel.fgov.be.

Oh my Gay of andere verwijfde uitspraken. Vreselijk vind ik ze. Vreselijk vind ik het ook om een club binnen te stappen en me te moeten wurmen door een doolfhof van verwijfde jongens, leeftijdscategorie 15-30. Hatelijk is het pas om een deur open te doen en meteen duizend scherpe blikken te krijgen. Weliswaar komen die blikken van diezelfde verwijfde jongens. Ieder van hen heeft hetzelfde terracotta-kleurtje en het lijkt alsof ze allemaal samen zijn gaan winkelen. Dezelfde outfits zie ik overal, misschien met een kleurverschil hier en daar. Het is natuurlijk zo dat de ene zijn terracotta-kleurtje toch wat lichter is dan het kleurtje van de andere, en dat vloekt natuurlijk met een blauwe jeans.

Oke, even serieus; ik heb niets tegen verwijfde jongens. Zelf ben ik ook niet extreem mannelijk en enorm ijdel. Toch is er een duidelijk verschil tussen mij en deze stereotype “gays”, om het zo te noemen. Ik doe mijn ding, weiger me aan te passen of de “regels” te volgen die blijkbaar al een hele tijd geleden opgesteld zijn én ik geef er geen fuck om. Het kan me écht niets schelen of ze met me lachen, of me een freak vinden.

Ik geniet er nu eenmaal van als ik lelijke blikken krijg als ik weer eens groen haar heb. Evenveel geniet ik ervan als mensen me na roepen omdat ik kleren draag die er uitzien alsof ze ooit al eens verbrand zijn geweest. Extravagante kledij, haarverf, make-up en toestanden; ik kan er niet zonder! Ik geef het toe! Genade! Maar moet ik daarom zo’n nicht zijn en me ook zo gedragen?

Wèl, ik ben een beetje rond de pot aan het draaien. Zal ik toegeven waar ik me echt aan stoor? Waar ik me echt blauw aan erger? Het feit dat alle homo’s rond me zich maar ergeren aan het feit dat ze “gediscrimineerd worden” en niet “gerespecteerd voor wie en wat ze zijn”. Seriously; shut the fuck up. Ja, ik ben homo. Ja, de maatschappij discrimineert holebi’s nog steeds.

Ja, jullie discrimineren mekaar zelfs. Ja, het is deels “eigen schuld, dikke bult” dat jullie niet aanvaard worden. Hang eens minder vaak de relnicht uit en probeer eens anderen te accepteren. Of ze nu een terracotta-kleurtje hebben of lijkbleek zijn, Chanel dragen of een tweedehandse gepimpte jeans met gaten in. Je komt enkel maar dommer over als je met mij of iemand anders met inhoud lacht, maar je maakt die dag misschien een “leuke” of “grappige” indruk bij je vrienden. (Als je ze al echt vrienden kunt noemen. Hiephoi, de leegheid van je bestaan!)

Darling, ik maak de andere 364 dagen een indruk. Of die nu negatief of positief is, i don’t care.
Ik doe mijn ding, niet het jouwe.

Je zal nog van mij horen, Wolfgang isn’t finished just yet.

Een recent onderzoek van de universiteit van Oxford toont aan dat het aantal HIV-besmettingen onder homoseksuele zwarte Afrikanen 10 keer hoger ligt dan het gemiddelde.

De resultaten van het onderzoek zijn gepubliceerd in het medisch tijdschrift ‘The Lancet’.

Volgens de onderzoekers zijn deze onthutsende cijfers op de eerste plaats het gevolg van het nog altijd heersend taboe rond homoseksualiteit in bijna alle zwarte Afrikaanse landen, waardoor Afrikaanse mannen veel meer risicovolle seksuele contacten hebben. Er moeten volgens hen dringend acties ondernomen worden om de discriminatie van homo’s terug te dringen.

Sjakashvili’s Georgië doet er nog een een schepje bovenop. Het is een publiek geheim dat Sjakashvili een aantal hooggeplaatste politieke concurrenten heeft laten “verongelukken”. Als de leider van een land dat mag, mogen wij dat ook hebben een aantal fanatieke gelovigen gedacht.

Het spel was in Frankrijk reeds verboden, maar Georgiërs hebben het spel aangepast terug online geplaatst.

In het spel is het de bedoeling om zoveel mogelijk naakte homo’s overhoop te schieten.  Het is gericht naar jongeren van 12 tot 18 jaar.  Heel wat organisaties lieten reeds hun ongenoegen blijken.  Net op het moment dat in de VS de Matthew Shepard Hate Crimes Prevention Act is goedgekeurd doet Georgië het tegenovergestelde.

Couture kost geld, dat weet iedereen. Maar wie koopt er überhaupt nog couture als er geen geld meer is?

De ‘slachtoffers van de hedendaagse recessie’ worden ingedeeld in drie verschillende categorieën:

• The Die-Hards: Zij zijn financieel zeker; moeten er kost wat kost goed uitzien, maar zijn er zich tevens van bewust dat anderen in een minder comfortabele positie kunnen verkeren. Zij zoeken naar kwaliteit en focussen zich op vertrouwde, gekende merken.

“Ik voel de recessie niet zozeer economisch, maar merk toch dat er een neergaande trend aan de gang is. Het is duidelijk dat in tijden van crisis mode minder belangrijk is.”

• The New Modests: Zij shoppen ‘verstandiger’ dan vroeger en gaan op zoek naar meer veelzijdige producten.

“Ik koop tegenwoordig meer kwaliteitsvolle producten, die ik koester en waarvan ik weet dat ik ze lang zal kunnen dragen.”

• The Reformed: Zij zijn diegenen die vandaag de dag eerder zuinig omspringen met hun geld. Zij geven minder uit aan fashion en beauty, maar blijven wel een fundamentele nood om er gewoon goed uit te zien handhaven.

“Ik denk tegenwoordig toch twee keer na vooraleer ik iets koop. Aan een aankoop gaat dan ook de nodige research vooraf.”

Het onderzoek  bevestigt dat de luxe-consumenten zuiniger én kieskeuriger shoppen dan voor de crisis. Desondanks, worden de trends nog steeds gevolgd.

Stephen Quinn, publishing director van VOGUE. “Het zijn ruwe tijden. Maar de markt is niet dood. Ondanks de recessie willen vrouwen er goed uitzien. Ze geven nog steeds geld uit aan mode, beauty en luxe.”

“It’s okay to be redundant… it’s not okay to look redundant!”